Για τους σηκωμένους γιακάδες της περισυλλογής.
Για τα δεκάδες τσιγάρα που προσπαθείς να ανάψεις με σπίρτο περπατώντας στο κρύο.
Για τα κασκόλ που σε πνίγουν από "άποψη".
Για τα κρυφά χαμόγελα σε ασπρόμαυρο φόντο, χτυπώντας τα δόντια σου απ'το τουρτούρισμα.
Για τις μοναχικές, σκοτεινές κινηματογραφικές αίθουσες.
Για το τζάκι που δεν έχεις σπίτι να σου ομορφαίνει το σαλόνι.
Για τη γάτα που δεν έχεις να χαϊδεύεις.
Ήρθε η ώρα να σου λείψει το χέρι που φοράει το μάλλινο γάντι.
Βολέψου με τα χνώτα σου...
